سویینگ
معرفی:
صندلی نوسان یا تاب معلق، از جمله تجهیزات هیجانی شهربازی‌ها و فضاهای تفریحی است که با الهام از تاب‌های ساده خانگی و جنگلی، با محاسبات علمی و طراحی‌های اصولی، به یکی از پرطرفدارترین و هیجان‌انگیزترین وسایل تفریحی تبدیل شده است.
ایده اولیه این وسیله از تاب‌های ساده‌ای که با استفاده از زنجیر و لاستیک ساخته می‌شدند، نشأت گرفته است. با گذشت زمان، این ایده با محاسبات علمی و طراحی‌های دقیق مهندسی به یک وسیله تفریحی مدرن و هیجان‌انگیز تبدیل شد.
این وسیله برای استفاده در هر محیطی مناسب است، از فضاهای طبیعی با چشم‌اندازهای زیبا تا شهربازی‌های داخل شهر. هیجان این وسیله به حدی است که افراد با یک بار تجربه آن، به مشتریان دائمی آن تبدیل می‌شوند. چرا که در اوج هیجان می‌توانند با خیالی آسوده فریاد بزنند و از امنیت و استاندارد بودن کامل این وسیله اطمینان داشته باشند.
صندلی نوسان به صورت تک نفره یا کابین چند نفره طراحی و ساخته می‌شود. این وسیله شامل پایه‌های فلزی محکم و اتصالات مخصوص است که کابین صندلی‌ها را در آن مهار می‌کنند. با پرتاب کابین با سرعت بالا، افراد سوار بر آن حرکتی آونگ‌وار و با نوسان زیاد را به صورت معلق تجربه می‌کنند و سقوط آزاد را در آن شبیه‌سازی می‌کنند.
اجزای اسلینگ شوت:
- پایه‌های جانبی مرتفع:
دو سازه بلند به شکل پایه با فاصله مناسب برای پرتاب سوارکار مورد نیاز است.
ارتفاع این پایه‌ها با توجه به میزان کشش طناب و حدود یک سوم بیشتر از طول طناب انتخاب می‌شود.
به عنوان مثال، اگر ارتفاع پایه 3 متر باشد، باید از طناب 2 متری استفاده شود.
این عدد قطعی نیست و با توجه به نمودار کرنش در نقطه الاستیسیته طناب باید تعیین گردد.
- طناب کشسان:
این قسمت از تجهیز یکی از مهم‌ترین اجزای دستگاه است و تاکید می‌شود که حتما از طناب‌های قابل کشش بالا مانند طناب بانجی استفاده شود.
- کشنده طناب:
برای پرتاب سوارکار، به نیرویی جهت کشش طناب نیاز است.
در ادامه به معرفی وینچ کششی دستگاه خواهیم پرداخت.
- لباس یا محفظه پرتابگر:
بسته به ارتفاع و نوع تجهیز، می‌توان از تجهیزاتی مانند هارنس و کلاه یا حتی محفظه‌های کروی شکل استفاده کرد.
رعایت کلیه نکات ایمنی توسط اپراتور و سوارکار الزامی است.
استفاده از تجهیزات ایمنی مناسب مانند هارنس، کلاه و لباس مخصوص ضروری است.
قبل از استفاده از دستگاه، باید از سالم بودن کلیه اجزا و اتصالات اطمینان حاصل شود.
حداکثر وزن قابل تحمل برای هر کابین باید به طور دقیق مشخص و به اطلاع سوارکاران رسانده شود.
اپراتور دستگاه باید آموزش‌های لازم را دیده و از مهارت کافی برای کار با دستگاه برخوردار باشد.
